Daar staan ze, met glimmende ogen. Zangers, vol in hun kracht. Het leven is te zien op hun gezicht. Ze kijken het publiek recht aan en laten zich horen zoals ze zijn: niet meer de jongste. Niet meer zo bezig met wat anderen van hen zullen vinden, maar puttend uit hun ervaring, talent en kracht. Klinkt mooi, lijkt ons. Maar de realiteit is dat oudere klassieke zangers amper te horen zijn op het opera- en concertpodium. Eén van de redenen daarvoor, naast het heersende schoonheidsideaal van jong, strak en fris, is simpelweg dat er weinig repertoire is voor de rijpere stem.
Harvest creëert nieuwe rollen en perspectieven voor doorgewinterde zangers. Hoe ouder je als zanger wordt, hoe beperkter je mogelijkheden op het operapodium, ook al ben je nog in de kracht van je leven. Vaak kom je als zanger boven de 50 terecht in bijrollen als weemoedige oma’s of chagrijnige oudooms. Terwijl levenservaring juist een enorme kwaliteit kan meebrengen, ook voor de stem. Harvest realiseert nieuwe mogelijkheden voor deze groep zangers en toont de kracht van deze stemmen en persoonlijkheden. Het raakt daarmee ook aan een universeel vraagstuk: hoe kunnen oudere mensen zich blijven ontwikkelen en zichtbaar blijven op een manier dat hun specifieke kwaliteiten tot hun recht kunnen komen?
Zes componisten werken voor Harvest samen met doorgewinterde zangers. Samen onderzoeken zij wat interessante, gelaagde rollen kunnen zijn waarin de kwaliteiten en levenservaring van zangers tot uiting kunnen komen. De componisten schrijven elk een monodrama van ongeveer 7 min, op teksten van o.a. Gaea Schoeters. Deze caleidoscopische verzameling van stukken zal worden samengesmeed tot een organisch geheel door middel van videobeelden. In de beelden zie je close-ups van de zangers in hun natuurlijke habitat: de mens achter de zanger. Want: hoe ouder je wordt hoe meer je rijke persoonlijkheid zichtbaar wordt, ook als zanger. Dat staat in contrast met het onzichtbaarder worden in de samenleving. Tussen de live uitvoeringen door, hoor je tijdens de beelden in voice-over mensen uit deze leeftijdsgroep (ook niet-zangers) praten over wat bijvoorbeeld succes voor hen betekent, of identiteit, moed, tijd. Ze delen hun perspectieven en ervaring – en verrijken daarmee het podium.
Dit project wordt ondersteund door het Kersjes Fonds, Amsterdams Fonds voor de Kunst, Fonds Podiumkunsten, Zabawas en Het Cultuurfonds, mede dankzij het Plantage Fonds, het Aafje Heynis Fonds en het Cohen – ten Cate Fonds.
Scènefoto’s: Sanne Peper
Agenda
12 maart 2026 – Opera Forward Festival – Muziekgebouw aan ’t IJ https://www.muziekgebouw.nl/
27 mei 2026 – O Festival – De Doelen https://o-festival.nl/
8 oktober 2026 – Concertgebouw Brugge
8 december 2026 – TivoliVredenburg
3 maart 2027 – Leiden Stadsgehoorzaal
Recensies
Theaterkrant 13 maart 2026 – door Javier López Piñón
“Het is een verheugende vondst van regisseur Cora Burggraaf om zeven componisten de gelegenheid te bieden monodrama’s te componeren voor een uitgelezen collectie van zangers die hun sporen ruimschoots verdiend hebben op de internationale operaplanken. Een heerlijke avond semi-scènische operaborelingen is het gevolg. Claron McFadden, Helena Rasker, Andrew Watts en Marcel Beekman filosoferen ongeremd over hun carrières, hun ervaringen, hun inzichten en doen dat in alle hartverwarmende openheid, waarbij een mooi evenwicht ontstaat tussen de kunstenaar en de mens. Deze opnames worden afgewisseld met de monodrama’s waarin de zanger met al zijn kwaliteiten centraal staat. De begeleiding hierbij is steeds voor de piano, spectaculair bespeeld door de fabelachtige Miles Walter. De gulle afwisseling werkte als een etalage van artistiek kunnen, inzicht, en smaak.”
NRC 15 maart 2026 – door Mischa Spel
★★★★
“Opera gaat over alles. Liefde, macht, verlangen, het hele leven. Dus waarom zo zelden over leven-op-leeftijd? Dat is een prikkelende vraag. […] Het format is sympathiek: in zeven korte, door één pianist (Miles Walter) begeleide eenmansoperaatjes staan de vier (uitstekende) zangers beurtelings centraal. Tussendoor reflecteren ze in video-interviews op ouder worden en/in het vak. Wanneer komt de volgende klus? Kómt die er wel? En als het wachten erop lang duurt, wat voel je dan? Spoiler: veel. Alle vier de gezichten lichten op als lampjes wanneer ze vertellen over wat het vak ze bracht en brengt.[…] De zeven monodrama’s, in samenspraak met de zangers geconcipieerd, zijn losse vertellingen. Maar door het heldere voorstellingsconcept en de persoonlijke video’s voelen ze toch als één geheel.[…] Je gunt Harvest en deze vier zich zo innemend kwetsbaar en imponerend vitaal tonende zangers een lange speeltournee.”
Volkskrant 15 maart 2026 – door Jenny Camilleri
★★★★
“Een ander hoogtepunt is Harvest, bedacht door regisseur Cora Burggraaf, die zeven componisten vroeg uiteenlopende scènes te schrijven voor vier geweldige, ervaren operazangers: Claron McFadden, Helena Rasker, Marcel Beekman en Andrew Watts. Hoor bijvoorbeeld McFadden, gebogen over de ingewanden van een vleugel, de donkerste krochten van seksueel verlangen verkennen. Tussen de stukken door spreken de zangers in videofragmenten openhartig over ouder worden. Een prachtvoorstelling voor iedereen die hierover weleens peinst, of juist nooit.”
Place d’Opéra 13 maart 2026 – Monique ten Boske
“Harvest eindigt als een boeiende reis door de ziel van vier zangers, waarin persoonlijke groei en muzikale diversiteit samenkomen. Een gelaagde, gevarieerde avond die niet enkel om de muziek draait, maar ook om het persoonlijke verhaal van de zangers. Wat staat hier een rijkdom op het podium! De combinatie van muzikale kracht, theatrale vondsten en persoonlijke reflectie maakt dit tot een boeiende, soms ontroerende reis.”